غزل شمارهٔ ۶۲
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
تاقامت چو سرو تو بالا کشیده اند
۲
درچشمم آن خیال چه رعنا کشیده اند
۳
دامن کشان به باغ گذر کن که سرو را
۴
دامن ز رشک قد تو در پا کشیده اند
۵
نقش خیال ابروی شوخ کمان وشت
۶
برکارگاه حسن چه زیبا کشیده اند
۷
مستوفیان کشور خوبی چو خطّ تو
۸
حرفی دگر به دور قمر ناکشیده اند
۹
کارم به جان وکارد سوی استخوان رسید
۱۰
از بس زبان طعن که در ما کشیده اند
۱۱
این مردمان دیده ی خونین سرشک من
۱۲
هردم زگریه رخت به دریا کشیده اند
۱۳
ابن حسام لؤلؤ نظم خوشاب تو
۱۴
چون رشته در حمایل جوزا کشیده اند