غزل شمارهٔ ۱۲۹
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
مقیم میکده و ساکن خراباتم
۲
نه مرد صومعه و سمعه و مقاماتم
۳
مرا به کعبه چه خوانی که طاق ابرویت
۴
بس است روز دعا قبله ی مناجاتم
۵
اگر نه بر سر کویت به طوع سجده کنیم
۶
ملک گناه نویسد به جای طاعاتم
۷
مقرّبان صوامع نشین لاهوتی
۸
کنند ورد سحر نغمه ی مقالاتم
۹
حدیث وجد من افسردگان کجا دانند
۱۰
فلک به چرخ در آید ز شوق حالاتم
۱۱
برفت عمر به زهد ریا و سالوسم
۱۲
کجاست باده که ضایع گذشت اوقاتم
۱۳
به باده خرقه ی ابن حسام رنگین کن
۱۴
که دل ملول شد از رنگ زرق و طاماتم