متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
ابن حسام خوسفی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۳۴

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
گفتم از سلسله ی موی تو پرهیز کنم
۲
چون کنم بسته ی آن حلقه ی مشکین رسنم
۳
آتش چهر تو افروخته شد من چو سپند
۴
جای آن هست اگر دیده بر آتش فکنم
۵
جرعه ای یافتم از جام تو در روز ازل
۶
من از آن دور سراسیمه و بی خویشتنم
۷
زاهد از سیل سرشکم به سلامت مگذر
۸
تا در این ورطه ی خوناب نیفتی که منم
۹
ز آتش شوق تو هر جا برم نام لبت
۱۰
نفس دود برآید به دماغ از دهنم
۱۱
من که با داغ تو میرم چو سر از کنج لحد
۱۲
بر کنم زآتش دل سوخته یابی کفنم
۱۳
روز اول که مرا لطف تو با چندان عیب
۱۴
بپذیرفت همانم به همان رد مکنم
۱۵
دلم از غربت دیرین بگرفت ابن حسام
۱۶
در سر افتاد ز سر باز هوای وطنم
۱۷
طایر گلشن قدسم به نشیمنگه خاک
۱۸
عاقبت زین قفس خاکی تن بر شکنم
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.