غزل شمارهٔ ۳۲
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
نمی توان بجفا قطع دوستداری ما
۲
که از جفای تو بیشست با تو یاری ما
۳
بسی چو ابر بهاران گریستیم و هنوز
۴
گلی نرست ز باغ امیدواری ما
۵
بچشم چون تو عزیزی شدیم خوار ولی
۶
ز عزت دگران بهترست خواری ما
۷
غبار کوی تو ما را ز چهره دور مباد
۸
که با تو می کند اظهار خاکساری ما
۹
ز حال زار هلالی شبی که یاد کنم
۱۰
فلک بناله درآید ز آه و زاری ما