غزل شمارهٔ ۳۳۲
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
خاکم بره پیک حریم حرم او
۲
باشد که بجایی برسم در قدم او
۳
بر داغ دلم مرهم راحت مگذارید
۴
تا کم نشود راحت درد و الم او
۵
زین گونه که بر من ستم دوست خوش آید
۶
خوش نیست که بر غیر من آید ستم او
۷
می سوزم و این آه جگر سوز دلیلست
۸
کز جان و دلم دود برآورد غم او
۹
داریم امید کرم از یار، ولیکن
۱۰
دیدیم ستمها و امید کرم او
۱۱
از تیغ تو صد کشته شود زنده بیک دم
۱۲
گویا دم جان پرور عیسیست دم او
۱۳
گفتم که: هلالی ز غمت سوی عدم رفت
۱۴
گفتا: چه تفاوت ز وجود و عدم او؟