شمارهٔ ۵۷
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
مرا درین تن و این دیدۀ چو لاله ستان
۲
همی فزاید نور و همی فروزد جان
۳
وزین فروزش جان و از آن فزایش نور
۴
نداد بهره از آن چهره جز مرا یزدان
۵
اگر بچشم کسان دلربای من نه نکوست
۶
سپاس از آن که نکوی منست و زشت کسان
۷
ز گرگ چون رمه ایمن بود چنان نبود
۸
که در فراغ تن آسان بود همیشه شبان
۹
من آن کسم که مرا در خیال چهرۀ او
۱۰
نگارخانه شود خانه پر می و ریحان
۱۱
وگر بچهرۀ او ژرف ژرف در نگری
۱۲
گمان برم که تو بر عشق او کنی تاوان
۱۳
بزرگوار خدایا ، که شکل یک صورت
۱۴
مرا نمود چنین و ترا نمود چنان
۱۵
مرا روان و زبانی ز کردگار عطاست
۱۶
بمهر و مدح همی پرورم روان و زبان
۱۷
روان بمهر نگاری که اوست فخر زمین
۱۸
زبان بمدح بزرگی که اوست فخر جهان
۱۹
وجیه دولت ابوعاصم ، آنکه عصمت او
۲۰
همی حصار کند بر حریم او سبحان