متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
امیر معزی · قصاید

شمارهٔ ۹۴

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
به گل یاسمن دوش پیغام داد
۲
که از ابر خشنودم از باد شاد
۳
که در باغها روی و موی مرا
۴
بیاراست ابرو، بپیراست باد
۵
نوشتم به صدر جهان قصه‌ای
۶
وزین حال کردم در آن قصه یاد
۷
چو آگه شد از قصه و حال من
۸
به‌گفتار نیکو زبان برگشاد
۹
به مجلس‌گه اندر مرا جای ساخت
۱۰
به خلوتگه اندر مرا بار داد
۱۱
از آن پس که با طاعت و توبه بود
۱۲
ز بهر مرا جام بر کف نهاد
۱۳
به دیدار من شادی از سرگرفت
۱۴
قدح بستَد از تُرک حورا نژاد
۱۵
من از خلق آن خواجه خرم شدم
۱۶
که آن خواجه جاوید و خرّم زیاد
۱۷
چو بشنید گل ‌گفتهٔ یاسمن
۱۸
فرستاد پاسخ بدو بامداد
۱۹
که‌ گر حق تو خواجه نیکو شناخت
۲۰
حدیث تو اندر زبانها فتاد
۲۱
نیابت به‌من ده‌که من پیش او
۲۲
بخواهم به‌ خدمت همی ایستاد
۲۳
سزد نامه او را که هرگز چنو
۲۴
زمانه ندید و ز مادر نزاد
۲۵
جز اوکیست اندر جهان فخر ملک
۲۶
جز او کیست بر خلق گسترده داد
۲۷
چو مهر زرافشان دلش روشن است
۲۸
چو ابر دُر افشان کَفَش هست راد
۲۹
از این خواجه هستند خرسند خلق
۳۰
خداوند از این خواجه خرسند باد
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.