متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
امیر معزی · قصاید

شمارهٔ ۱۳۲

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
روی او ماه است اگر بر ماه مشک افشان بود
۲
قد او سروست اگر بر سرو لالستان بود
۳
گر روا باشدکه لالستان بود بر راه سرو
۴
بر مه روشن روا باشد که مشک افشان بود
۵
دل چوگوی و پشت چون چوگان بود عشّاق را
۶
تا زَنَخْد‌انش چو گوی و زلف چون چوگان بود
۷
گر زدو هاروت او دلها به‌درد آید همی
۸
درد دلها را زد و یاقوت او درمان بود
۹
عنبر از زلفش همی بارد چو در مجلس بود
۱۰
گوهر از تیغش همی بارد چو در میدان بود
۱۱
دوستان را بوی آن عنبر نشاط دل دهد
۱۲
دشمنان را عکس آن‌ گوهر بهشت جان بود
۱۳
من به جان مرجان و لؤلؤ را خریداری‌کنم
۱۴
گرچه دندان و لب او لؤلؤ و مرجان بود
۱۵
هر زمان‌گویم به شیرینی و پاکی در جهان
۱۶
چون لب و دندان او یارب لب و دندان بود
۱۷
راز من در عشق او پنهان نباشد تا مرا
۱۸
روی زرد و باد سرد و دیدهٔ گریان بود
۱۹
هر سه پیش مردمان هستند غَمّازان من
۲۰
هر کجا غمّاز باشد راز کی پنهان بود
۲۱
برکنار خویش رضوان پرورید او را به‌ناز
۲۲
حور باشد آن که او پروردهٔ رضوان بود
۲۳
ترک من حورست و از رضوان به شب بگریخته است
۲۴
تا به‌خدمت روز و شب پیش شه ایران بود
۲۵
شاه شاهان ارسلان ارغو که باشد تا جهان
۲۶
در جهانداری به جای ارسلان سلطان بود
۲۷
فیلسوفانی که در احکام بشکافند موی
۲۸
حکم‌ کردستند کاو را بر جهان فرمان بود
۲۹
کلی و جزوی است از تأ‌ثیرگردون هرچه هست
۳۰
رای او زین هر دو معنی هر چه خواهد آن بود
۳۱
این غزل بر وزن آن گفتم که‌ گوید عنصری‌:
۳۲
«‌تا همی جولان زلفش گرد لالستان بود»
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.