شمارهٔ ۱۴۷
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
فرخنده باد عید شهنشاه دادگر
۲
سلطان شرق و غرب و شهنشاه بحر و بر
۳
صاحبقران عالم و دارندهٔ زمین
۴
آموزگار دولت و فرماندهٔ بشر
۵
شاهی که هست در شرف و اصل خویشتن
۶
افراسیاب صورت و آلب ارسلان گهر
۷
سلطان عادل است و جهان جمله آن اوست
۸
واندر کمال و عقل جهانی است مختصر
۹
بگشاد بخت فرخ او پّر و بال خویش
۱۰
فتح است زیر بالش و عدل است زیر پر
۱۱
عالم به دست اوست گمان میبرم که هست
۱۲
یکدست او قضا و دگر دست او قَدَر
۱۳
بس شاه و میرلشکر و بس خصم جنگجوی
۱۴
کز دولت و سعادت سلطان دادگر
۱۵
آن شاه شد مسخر و آن میر شد رهی
۱۶
آن خصم شد مزور و آن جنگ شد هدر
۱۷
شاها تو را خدای هنر داد و بخت نیک
۱۸
زیرا که بخت نیک بود مایهٔ هنر
۱۹
با جان بیبصر نبود هیچکس عزیز
۲۰
جان است خدمت تو و دیدار تو بصر
۲۱
خواهد که جان خویش فروشد به زرّ و سیم
۲۲
هر خسروی که نام تو خواند ز سیم و زر
۲۳
دیدار توست حج همه خلق روز عید
۲۴
ایوان توست کعبه و درگاه تو حَجَر
۲۵
از صد هزار حج پذیرفته بهترست
۲۶
این عدل کردن تو و این همت و نظر
۲۷
گرچه ز بهر طاعت و خشنودی خدا
۲۸
هستند حاجیان به سوی کعبه راهبر
۲۹
پیش تو آمدی به زیارت هزار بار
۳۰
گر سنگ کعبه راه پُرستیّ و جانور
۳۱
عیدت به فال نیک بشارت همی دهد
۳۲
کامسال کار توست همه نصرت و ظفر
۳۳
بر خور همی ز شادی و شاهی و خرمی
۳۴
کز صد هزار عید چنین برخوری دگر
۳۵
جاوید شاد باش و خداوند و شاه باش
۳۶
عالم همی گذار و ز عالم مکن گذر
۳۷
کین توز و دین فروز و طرب ساز و خصم سوز
۳۸
زرّ بخش وجود پرور و می گیر و نوش خور
