متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
امیر معزی · قصاید

شمارهٔ ۲۰۶

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
چون عقیق آبدارست وکمند تابدار
۲
آن لب جان پرور و زلف جهان آشوب یار
۳
آب دارم در دو چشم و تاب دارم در جگر
۴
زان عقیق آبدار و زان‌کمند تابدار
۵
زلف او گرد رخش پروانه‌وارست ای‌عجب
۶
این دل من هست در سودای او دیوانه‌وار
۷
نیست یک ساعت قرار این هر دو را بر جای خویش
۸
کی بود پروانه و دیوانه را هرگز قرار
۹
زلف او هرشب تو گویی ‌از لب‌ میگون ‌او
۱۰
چشم او را می‌دهد تا گیردش خواب و قرار
۱۱
گرنبیند هیچکس‌ پیوسته با خورشید سرو
۱۲
کان یکی بر آسمان است این یکی‌ بر جویبار
۱۳
روی چون خورشید او بر سر و مسکن چون گرفت
۱۴
قامت چون سرو او خورشید چون آورد بار
۱۵
من ز دل‌ گیرم به عشق اندر قیاس خویشتن
۱۶
او ز من‌ گیرد قیاس این دل نابردبار
۱۷
او چو در من بنگرد داند که‌ گرم افتاد دل
۱۸
من چو در دل بنگرم دانم‌که صعب افتادکار
۱۹
در دو زلفش هست عطر و در دل من آتش است
۲۰
عطر بر آتش نهد چون‌ گیرم او را در کنار
۲۱
خواهد آن ‌دلبرکه چون وصف جمال او کنم
۲۲
بوی عطر آید زمن در پیش تخت شهریار
۲۳
شاهِ مشرق ارسلان ارغو خداوند ملوک
۲۴
ملک را از ارسلان سلطان مبارک یادگار
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.