شمارهٔ ۷۵
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
گر ابر به جود خویشتن را چو تو خواند
۲
فراش تو بود او همی‌گرد نشاند
۳
هر چند بسی گهر پراکند و فشاند
۴
آخر گهرش نماند و بی‌کار بماند
دانش و پژوهش این شعر
بررسی‌نشده۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.