متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
حکیم نزاری · غزلیات

شمارهٔ ۵

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
دانی چه مصلحت را بل غاغ شد بخارا
۲
تا این ستیزه گاران بی دل کنند مارا
۳
زین قوم در خراسان الاّ بلا نخیزد
۴
شکلی کنید و دفعی بنشستن بلا را
۵
گفتم از آن جماعت یاری به چنگم آید
۶
آن دل که داشتم نیز از دست شد قضا را
۷
یاری چنان که باید دیدم ولی دریغا
۸
گر التفات کردی در عشق مبتلا را
۹
ترکی که گر به دعوی از خانقه در آید
۱۰
از دین و دل بر آرد پیران پارسا را
۱۱
گر زلف تاب داده باز افکند به گردن
۱۲
از نافه ی نغوله مشکین کند صبا را
۱۳
گر فرق او ببیند بالای ماه رویش
۱۴
خط در کشد منجّم بر چرخ استوا را
۱۵
در ملک خوب رویی آخر چه کم بباشد
۱۶
گر بوسه یی ببخشد خشنودی خدا را
۱۷
زر باید ای نزاری تا کی خروش و زاری
۱۸
تمکین نمی کند کس درویش بینوا را
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.