متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
حکیم نزاری · غزلیات

شمارهٔ ۱۲۶

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
همین که از برم آن سروِ سیم بر برخاست
۲
هزار نالهء دلسوزم از جگر برخاست
۳
درآمد از درم اقبال چون بَرم بنشست
۴
برآمد از سرم آتش چو از نظر برخاست
۵
نه آتشیست که ساکن شود به آبِ سرم
۶
که هر نفس که زدم شعله بیشتر برخاست
۷
اگر به خانه نشستست وگر برون آمد
۸
نهان و پیدا زو فتنهء دگر برخاست
۹
عتاب گرم شد و جنگ سخت اگر بنشست
۱۰
قیامت آمد و طوفان برفت اگر برخاست
۱۱
برآرم از گهرِ چشم هر سحر طوفان
۱۲
که دید طوفان کز کثرتِ گهر برخاست
۱۳
به هرزه با کمرش در میان نهادم جان
۱۴
چو کوه کن که هلاکش هم از کمر برخاست
۱۵
همه خلافِ مرادست اقتضایِ قضا
۱۶
زمانه از سر پیمانِ ما مگر برخاست
۱۷
به پای مردیِ عقلم امیدها بودی
۱۸
همین که عشق در آمد ز در به سر برخاست
۱۹
نفس نفس که بر آمد ز روزنِ حلقم
۲۰
ز دودِ آتشِ دل در هوا شرر برخاست
۲۱
خنک وجودِ نزاری که در میانِ بلا
۲۲
نشست ایمن و از معرضِ خطر برخاست
۲۳
چه التفات کند بعد از این ز وصل و فراق
۲۴
کنون که این حُجباتش ز رهگذر برخاست
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.