شمارهٔ ۱۳۹
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
ندانسته بودی تو ای دوست راست
۲
که راه خدا پر نهنگ بلاست
۳
نیرزد دو عالم به یک کاسه دوغ
۴
ز فرط سخایی که در طبع ماست
۵
دل و دین و جان و تن و مال و جاه
۶
اگر در سر دوست کردی رواست
۷
وگرنه حرام است بر تو چو خوک
۸
ز من بشنو ای گرگ فرسوده راست
۹
ز ما و من تست چندین خلاف
۱۰
وگرنه یکی بس دویی از چه خاست
۱۱
به گوشت فرو کوفت سد ره سروش
۱۲
ندانی ولیکن که رمز از کجاست
۱۳
معلق به مویی و غافل حریص
۱۴
که چاه است و در قعر چاه اژدهاست
۱۵
گریز از مقامی که در منزلش
۱۶
فراق و وصال است و خوف و رجاست
۱۷
نزاری مده پند مغرور را
۱۸
که بر مار کر کردن افسون خطاست
۱۹
رموز محقق مگو با جهول
۲۰
سر و برگ بیهوده گفتن که راست