متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
حکیم نزاری · غزلیات

شمارهٔ ۱۶۹

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
این تویی کت هوس باغ و سر بستان است
۲
بی وجود تو جهان بر دل من زندان است
۳
هیچ بر جان منت رحم نباید زنهار
۴
دل سنگین تو گویی مگر از سندان است
۵
قادری گر بزنی، حاکمی ار بنوازی
۶
چه کنم بر سر مملوک خودت فرمان است
۷
تو که بر مسند آسایش و نازی نخوری
۸
غم درویش که در بادیه سرگردان است
۹
عاقلان گر به همین داغ گرفتار آیند
۱۰
آتش عشق بدانند که چون سوزان است
۱۱
غیرتم می کند از مردم نادان که مرا
۱۲
متهم کرد به نادانی و خود نادان است
۱۳
صورتی داشته باشد به همه حال کسی
۱۴
که دل از دست نداده ست ولی بی جان است
۱۵
به مداوای طبیب از دل ما درد حبیب
۱۶
نتوان برد که دردی ست که بی درمان است
۱۷
هر شبی را که به پایان برسد روزی هست
۱۸
جز شب عاشق مهجور که بی پایان است
۱۹
خبر روز قیامت که شنیدی رمزی ست
۲۰
پیش مشتاق که مشتق ز شب هجران است
۲۱
یار می آید و تو در قدمش می افتی
۲۲
وز تو برخواسته فریاد قیامت آن است
۲۳
بر سر آتش تیز است نزاری و به شرح
۲۴
نیست محتاج که دود سخنش برهان است
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.