کمال‌الدین اسماعیل · غزلیات

شمارهٔ ۱۶

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
رخت از ماه و لبت از شکرست
۲
آنت ازین وینت از آن خوبترست
۳
بر رخت بوسه کجا شاید داد؟
۴
که نظر نیز محل نظرست
۵
نه میان نیست میان تو ز لطف
۶
وین عجبتر که میان کمرست
۷
تا لبت را نرسد چشم بدان
۸
در زبانها همه نام شکرست
۹
بوسه یی از لب و دندان خوشت
۱۰
خون بهای دو جهان خوش پسرست
۱۱
از چه ناشسته رخم می خوانی
۱۲
که رخم شسته بخون جگرست
۱۳
بدکنی با من و گویم که مکن
۱۴
گوئیم نیکست، اینم بترست
۱۵
با رخ و غمزۀ تو می سازم
۱۶
که گل و خارتو با یکدگرست

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.