شمارهٔ ۶۶
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
سحرگهان که صبا نافۀ ختن بیزد
۲
زمانه عنبر و کافور بر هم آمیزد
۳
بگسترند عروسان باغ دامن خویش
۴
چو ابر برسرشان ز استین گهر ریزد
۵
خیال دوست چو در چشم خفتگان بزند
۶
ز خواب مردمک دیده را بر انگیزد
۷
ببوی آنکه مگر پی برد بخاک درش
۸
دلم چو بوی بباد هوا درآویزد
۹
کسی که آفت هستیّ خویش بشناسد
۱۰
بپای مستی از گوی عقل بگریزد
۱۱
هوای طبع تو سر پوش آتش شوقست
۱۲
چو باد حرص تو بنشست شوق برخیزد