متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
کمال‌الدین اسماعیل · غزلیات

شمارهٔ ۶۶

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
سحرگهان که صبا نافۀ ختن بیزد
۲
زمانه عنبر و کافور بر هم آمیزد
۳
بگسترند عروسان باغ دامن خویش
۴
چو ابر برسرشان ز استین گهر ریزد
۵
خیال دوست چو در چشم خفتگان بزند
۶
ز خواب مردمک دیده را بر انگیزد
۷
ببوی آنکه مگر پی برد بخاک درش
۸
دلم چو بوی بباد هوا درآویزد
۹
کسی که آفت هستیّ خویش بشناسد
۱۰
بپای مستی از گوی عقل بگریزد
۱۱
هوای طبع تو سر پوش آتش شوقست
۱۲
چو باد حرص تو بنشست شوق برخیزد
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.