شمارهٔ ۱۱۷
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
چه جفا بود کز آن ترک ختن نشنیدم
۲
چه محالات کز آن عهد شکن نشنیدم
۳
هر کسی را گوید کو را دهنی هست، و لیک
۴
من بسی جستم و جز نام دهن نشنیدم
۵
تا بدیدم که سمن رنگ رخش بر خود زد
۶
پس از آن پیش چمن بوی سمن نشنیدم
۷
راز زلف تو اگر چه ز صبا فاش شدست
۸
من حکایت بجز از مشک ختن نشنیدم
۹
راستی راسخن قدّ تو هر جا که برفت
۱۰
بجز آزادی از سر و چمن نشنیدم
۱۱
دوش بگذشتم و دشنام همی داد مرا
۱۲
خدمتش کردم و پنداشت که من نشنیدم
۱۳
گر چه لعلش ز سر ناخوشیی آن می گفت
۱۴
من از او خوش تر از آن هیچ سخن نشنیدم
۱۵
عقل آن روز که من بر پی دل می رفتم
۱۶
گفت: کانجا نه صوابست شدن،نشنیدم