متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
کمال‌الدین اسماعیل · غزلیات

شمارهٔ ۱۲۳

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
خون دل از دو دیده بدامن همی کشم
۲
باری گران نه در خور این تن همی کشم
۳
رخسار من چو کاه و برو دانهای اشک
۴
این کاه و دانه بین که بخرمن همی کشم
۵
افتاده ام چو سایه و چالاک میدوم
۶
چون سوزنم برهنه و دامن همی کشم
۷
شاید که چون صراحی خونم همی خورند
۸
زیرا که سر ندارم و گردن همی کشم
۹
از عجز همچو گل سپر از آب بفکنم
۱۰
وانگه ز عجب تیغ چو سوسن همی کشم
۱۱
در می کشم بتار مژه قطره های اشک
۱۲
دردانه بین که در سر سوزن همی کشم
۱۳
معذورم ارز گریه مرا صبر دل نماند
۱۴
از بیم سیل رخت ز مسکن همی کشم
۱۵
این جورها ببین که من از دوست می برم
۱۶
وین طعنها نگر که ز دشمن همی کشم
۱۷
رنجی که از کشیدن آن کوه عاجزست
۱۸
با آنکه نیست تاب کشیدن همی کشم
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.