متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
کمال‌الدین اسماعیل · غزلیات

شمارهٔ ۱۲۷

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
ای بتو چشم نکویی روشن
۲
وی ز تو خانۀ دلها گلشن
۳
بسته ام در سر زلفین تو دل
۴
مشکن آن زلف و دلم را مشکن
۵
هر سیاهی که رخت با من کرد
۶
اندر آمدش همه پیرامن
۷
خط خود بر رخ خوب تو نوشت
۸
حسن چون دیدش وجهی روشن
۹
درکشی دامن ازین چشم پر آب
۱۰
تا نخوانند ترا تر دامن
۱۱
چه زنی آتش در خرمن من؟
۱۲
که زد آتش دل من در خرمن
۱۳
خوش درآمد خصلت ای جان چه شود
۱۴
گر درآیی تو چو خطّت با من؟
۱۵
تا تخلّص کنم از وصف رخت
۱۶
بثنای سر احرار ز من
۱۷
فخر دین صاحب عادل که مدام
۱۸
دشمنش باد بکام دشمن
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.