متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
کمال‌الدین اسماعیل · غزلیات

شمارهٔ ۱۵۶

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
خه، شاد و کش آمدی کجایی؟
۲
شرمت بادا ز بی وفایی
۳
کو آن عهد و استواری ؟
۴
کو آن همه مهر و آشنایی؟
۵
خود هیچ ز حال ما نپرسی
۶
یک لحظه بنزد ما نیایی
۷
جان و سر تو که هم سر آید
۸
آن محتشمیّ و این گدایی
۹
ما را چو فقاع بسته کردی
۱۰
تا کوزه ز دیگران گشایی
۱۱
گفتی که ز من جفا نبینی
۱۲
هر چند که بیشم آزمایی
۱۳
تقصیر نمی کنی زه تو
۱۴
تو خود نه ز مردم جفایی
۱۵
ای غم ز تو من چه عذر خواهم؟
۱۶
پیوسته تو در صداع مایی
۱۷
وی وصل ترا چه بود باری
۱۸
کز دور رخم نمی نمایی
۱۹
ای دل تو عظیم تیره رویی
۲۰
وی عقل تو سخت تیره رایی
۲۱
ای اشک تو باری از میانه
۲۲
بر خود زده یی دو روشنایی
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.