شمارهٔ ۲۲۷
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
گل در مه روزه همچنان می خندد
۲
گویی که بطنز بر جهان می خندد
۳
می روشن و نو بهار و مردم هشیار
۴
گل را عجب آمدست از آن می خندد
دانش و پژوهش این شعر
بررسی‌نشده۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.