شمارهٔ ۵۰ - و قال ایضاً بمدحه
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
فراق روی تو مارا بروی آن آورد
۲
که در چمن بسر لاله مهرگان آو.رد
۳
بچین زلف تو چشمم زطراه دریابار
۴
ببوی سود سفر کرد و بس زیان آورد
۵
غم تو کرد جهان را چو چشمۀ سوزن
۶
پس اندر او زتنم تار ریسمان آورد
۷
بنفشه دامن سوسن گرفت در گلزار
۸
عذار تو زنخی سخت خوش بران آورد
۹
چو نیشکر شودش مغز استخوان شیرین
۱۰
هر آنکه نام دهان تو بر زبان آورد
۱۱
گمان مبر که نکویی تو همین قدر است
۱۲
که روزگار باظهارش این زمان آورد
۱۳
ز صد جنیبت خوبی که بر طویلۀ تست
۱۴
کمینه لاغری این بد که بامیان آورد
۱۵
بذوق این غزلک دوش بلبل آوازی
۱۶
چو زیر چنگ مرا نیز درفغان آورد
۱۷
بیا بیاکه فراقت مرا بجان آورد
۱۸
بیا که بی تو نفس بر نمی توان آورد
۱۹
چه لطف بود که تشریف دادی از ناگاه؟
۲۰
که یادت از من رنجور ناتوان آورد؟
۲۱
نشان هستی من زان جهان همی دادند
۲۲
امید وصل تو بازم بدین جهان آورد
۲۳
دلم تو داشتی ارنی بدادمی حالی
۲۴
بدانکه مژدۀ وصل تو ناگهان آورد
۲۵
دلت برنجد اگر شرح آن دهم که دلم
۲۶
بروز وصل شب هجر بر چه سان آورد
۲۷
کنون وصال تو می آورد بمن جانرا
۲۸
اگر فراق تو وقتی مرا بجان آورد
۲۹
غلام باد شمالم، غلام باد شمال
۳۰
که رنجه گشت و بمن بوی گلستان آورد
۳۱
کجا رسد دم عیسی بگرد آن بادی
۳۲
که بوی گیسوی جانان بعاشقان آورد
۳۳
اگر چه خوشتر از آن نیست در جهان که کسی
۳۴
بعاشقی خبر یار مهربان آورد
۳۵
ز وصل یار مرا صد هزار ره خوشتر
۳۶
حدیث آنکه زناگاه مژدگان آورد
۳۷
که پادشاه وزیران بطالع مسعود
۳۸
خجسته روی بدین دولت آشیان آورد
۳۹
عمید دولت و ملّت که دست و مسند حکم
۴۰
چو پای همّت بر فرق فرقدان آورد
۴۱
ستاره قدری صدری که چین ابروی او
۴۲
شکست در خم ایوان آسمان آورد
۴۳
خراج بوسه دهد آسمان زمینی را
۴۴
که بر رخ از سم یکران او نشان آورد
۴۵
چو خط خوبان بر آفتاب بنگارند
۴۶
هرآن دقیقۀ معنی که در بیان آورد
۴۷
زچرخ و اخترش آورد کاسۀ سرخویش
۴۸
جهان چو همت او را بمیهمان آورد
۴۹
بهر کجا که طمع خون لعل ریخته دید
۵۰
چو پی ببردش، سر هم بدان بنان آورد
۵۱
زهی فراخ عطایی که از مضیق نیاز
۵۲
امل پناه بدان دست در فشان آورد
۵۳
برای کشف معانّی سرّ غیب قضا
۵۴
ز خامۀ دو زبان تو ترجمان آورد
۵۵
هزار بار بمنقاش کلک دست سخاوت
۵۶
ز چشم فضل برون خار امتحان آورد
۵۷
ز بیم جود تو کان خاک بر دهان افکند
۵۸
زیاد دست تو، بحر آب بر دهان آورد
۵۹
سپاه بخل سبک پشت داد چون کرمت
۶۰
بقصد او زعطا لشکری گران آورد
۶۱
قراضه یی دو سه جوجو بروزگار دراز
۶۲
بسوی کانش خورشید در نهان آورد
۶۳
بگوش جود تو ناگه حدیث آن برسید
۶۴
سه اسبه خامۀ تو تاختن بکان آورد
۶۵
کمال ذات تو اندر فنون معنیها
۶۶
چه نقص ها که در احوال باستان آورد
۶۷
زبان پیکان سر برزد از لب سوفار
۶۸
ز تیر انکه بقصد تو در کمان آورد
۶۹
ریاض خلق تو سرسبز باد کاثارش
۷۰
مرا فراغتی از باغ و بوستان آورد
۷۱
مخیّم امل و قبله گاه حاجت شد
۷۲
هر آن کجا که رکابت بدان عنان آورد
۷۳
فلک برابری همّت تو اندیشید
۷۴
برو خرد زنخی نغز و دلستان آورد
۷۵
سپهر کیست؟ گدایی زکوی همّت تو
۷۶
که همچو من طمع او را بسر دوران آورد
۷۷
دو قرص دارد و ز بس که خرّمست بدان
۷۸
هزار بار فرو برد و پس بخوان آورد
۷۹
محاسبان جهانرا برد تختۀ خاک
۸۰
همه ز بهر حساب چنین دونان آورد
۸۱
کجا برابری قدرآن تواند کرد ؟
۸۲
که تخت زتبت بر اوج لامکان آورد
۸۳
از آن گرفت چنین کارش اندکی بالا
۸۴
که هر چه رای تو فرمود همچنان آورد
۸۵
جهان پناها! آنی که حزم بیدارت
۸۶
ز فرط امن همه خواب پاسبان آورد
۸۷
لطافت تو از آنجا که دلنوازی اوست
۸۸
بارمغانی ما جان شادمان آورد
۸۹
همای دولت تو از برای کاری بود
۹۰
که سایه بر سر یک مشت استخوان آورد
۹۱
گمان مبر که زمانه ز مستقرّ جلال
۹۲
ترا بخیره بدین تیره خاکدان آورد
۹۳
ولیک جاذبۀ همّت مسلمانان
۹۴
عنان گرفته ترا سوی اصفهان آورد
۹۵
دراز دستی احداث تا با کنون بود
۹۶
که رای روشن تو پای در میان آورد
۹۷
مسببّان ستم را چه اعتراض بود
۹۸
برآنکه از در عدلت خط امان آورد
۹۹
مخافت رمه از چنگ گرگ چندانست
۱۰۰
که رخت بر کنف عصمت شبان آورد
۱۰۱
کفایتت بسر کلک کارهایی کرد
۱۰۲
چنانک زیبد وصفش بداستان آورد
۱۰۳
نه هیچ پشت کمانرا بدین سبب خم داد
۱۰۴
نه هیچ دردسری با سر سنان آورد
۱۰۵
نه لایقست بدین حضرت این سخن ریزه
۱۰۶
و لیک عشق ثنای توام بدان آورد
۱۰۷
بتیر باران تا رسم ابر نوروزست
۱۰۸
ز حلق شاخ برون خون ارغوان آورد
۱۰۹
هزار سال بمان دوست کام و دشن مال
۱۱۰
بر غم آنکه خلاف تو در گمان آورد
۱۱۱
هر آن نفس که زند صبح دان که در ضمنش
۱۱۲
ترا بشارتی از عمر جاودان آورد