شمارهٔ ۱۶۶ - وله ایضا
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
در مدح تو اگر چه مجالی فسیح بود
۲
وین بنده را زبان عبارت فصیح بود
۳
چندان که خواستم که کنم نظم مدحتی
۴
نه معنی غریب و نه لفظی ملیح بود
۵
چون بادپای خوشرو اندیشه گرم کرد
۶
از عجز درسر آمد و عیبی قبیح بود
۷
گفتی قلم شدست مرا دست با قلم
۸
وین از کسل نبود که عجز صریح بود
۹
بسیار گرد طبع پریشان برآمدم
۱۰
نه پاسخی بجای و نه عذری صحیح بود
۱۱
تا عاقبت زعقل شنیدم که موجبش
۱۲
این بود و بس که قدر تو بیش از مدیح بود