شمارهٔ ۱۷
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
خدایگان جهان شهریار روی زمین
۲
تویی که ذات تو تنها نشان اقبال است
۳
هر آنچه خواهی و گویی تو را جز آن نبود
۴
از آنک فکرت تو ترجمان اقبال است
۵
چو عالمی به نماز و به روزه می خواهند
۶
بقای ذات کریمت که کان اقبال است
۷
اگر چه روزه در آمد به رغم اعدا نیک
۸
طرب گزین که تنت در ضمان اقبال است
۹
کنون که طبع هوا چون دم عدوی تو شد
۱۰
به دولت تو که شادی جان اقبال است
۱۱
گذشت وقت تماشای بوستان و کنون
۱۲
زمین مجلس تو بوستان اقبال است
۱۳
به خرمی و سعادت نشاط می کردی
۱۴
که نوش بادت و این هم نشان اقبال است