متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
مولوی · مثنوی معنوی

بخش ۳۹ - کژ ماندن دهان آن مرد کی نام محمد را صلی‌الله علیه و سلم بتسخر خواند

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
آن دهان کژ کرد و از تسخر بخواند
۲
مر محمد را دهانش کژ بماند
۳
باز آمد کای محمد عفو کن
۴
ای ترا الطاف و علم من لدن
۵
من ترا افسوس می‌کردم ز جهل
۶
من بدم افسوس را منسوب و اهل
۷
چون خدا خواهد که پردهٔ کس درد
۸
میلش اندر طعنهٔ پاکان برد
۹
ور خدا خواهد که پوشد عیب کس
۱۰
کم زند در عیب معیوبان نفس
۱۱
چون خدا خواهد که‌مان یاری کند
۱۲
میل ما را جانب زاری کند
۱۳
ای خنک چشمی که آن گریان اوست
۱۴
وی همایون دل که آن بریان اوست
۱۵
آخر هر گریه آخر خنده‌ایست
۱۶
مرد آخربین مبارک بنده‌ایست
۱۷
هر کجا آب روان سبزه بود
۱۸
هر کجا اشکی روان رحمت شود
۱۹
باش چون دولاب نالان چشم تر
۲۰
تا ز صحن جانت بر روید خضر
۲۱
اشک خواهی رحم کن بر اشک‌بار
۲۲
رحم خواهی بر ضعیفان رحم آر
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

نیازمند بازبینی
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۱ نیازمند تصمیم۱ موجودیت مرتبط

پیش‌نویس‌ها و پیشنهادها

هنوز واقعیت تأییدشده نیستند
پیشنهادیبه‌کارگیری نماد

می و جام

پیشنهاد واژگانی؛ سرنخ پژوهشهم‌خوانی واژه، اثبات معنا یا نقش ادبی نیست؛ متن را بررسی کنید.ارجاع در سطح شعر است؛ بیت دقیق ثبت نشده است.

به‌کارگیری نماد ← می و جام

Matched curated alias: می; editorial status: suggested

۱ شاهد متنی
بیت دقیق و نقل‌قول در این رکورد ثبت نشده؛ ارجاع فعلی فقط به شعر است.
۰ بیت · رابطهٔ منتقل‌شده
Vira

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.