متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
مولوی · مثنوی معنوی

بخش ۱۱۱ - قصهٔ اعرابی درویش و ماجرای زن با او به سبب قلت و درویشی

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
یک شب اعرابی زنی مر شوی را
۲
گفت و از حد برد گفت و گوی را
۳
کین همه فقر و جفا ما می‌کشیم
۴
جمله عالم در خوشی ما ناخوشیم
۵
نان‌مان نه نان خورش‌مان درد و رشک
۶
کوزه‌مان نه آب‌مان از دیده اشک
۷
جامهٔ ما روز تاب آفتاب
۸
شب نهالین و لحاف از ماهتاب
۹
قرص مه را قرص نان پنداشته
۱۰
دست سوی آسمان برداشته
۱۱
ننگ درویشان ز درویشی ما
۱۲
روز شب از روزی اندیشی ما
۱۳
خویش و بیگانه شده از ما رمان
۱۴
بر مثال سامری از مردمان
۱۵
گر بخواهم از کسی یک مشت نسک
۱۶
مر مرا گوید خمش کن مرگ و جسک
۱۷
مر عرب را فخر غزوست و عطا
۱۸
در عرب تو همچو اندر خط خطا
۱۹
چه غزا ما بی‌غزا خود کشته‌ایم
۲۰
ما به تیغ فقر بی سر گشته‌ایم
۲۱
چه عطا ما بر گدایی می‌تنیم
۲۲
مر مگس را در هوا رگ می‌زنیم
۲۳
گر کسی مهمان رسد گر من منم
۲۴
شب بخسپد دلقش از تن بر کنم
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

نیازمند بازبینی
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۱ نیازمند تصمیم۱ موجودیت مرتبط

پیش‌نویس‌ها و پیشنهادها

هنوز واقعیت تأییدشده نیستند
پیشنهادیبه‌کارگیری نماد

می و جام

پیشنهاد واژگانی؛ سرنخ پژوهشهم‌خوانی واژه، اثبات معنا یا نقش ادبی نیست؛ متن را بررسی کنید.ارجاع در سطح شعر است؛ بیت دقیق ثبت نشده است.

به‌کارگیری نماد ← می و جام

Matched curated alias: می; editorial status: suggested

۱ شاهد متنی
بیت دقیق و نقل‌قول در این رکورد ثبت نشده؛ ارجاع فعلی فقط به شعر است.
۰ بیت · رابطهٔ منتقل‌شده
Vira

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.