متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
سعدی · دیوان اشعار

غزل ۵۱

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
آن نه زلف است و بناگوش که روز است و شب است
۲
وان نه بالای صنوبر که درخت رطب است
۳
نه دهانیست که در وهم سخندان آید
۴
مگر اندر سخن آیی و بداند که لب است
۵
آتش روی تو زین گونه که در خلق گرفت
۶
عجب از سوختگی نیست که خامی عجب است
۷
آدمی نیست که عاشق نشود وقت بهار
۸
هر گیاهی که به نوروز نجنبد حطب است
۹
جنبش سرو تو پنداری کز باد صباست
۱۰
نه که از نالهٔ مرغان چمن در طرب است
۱۱
هر کسی را به تو این میل نباشد که مرا
۱۲
کآفتابی تو و کوتاه نظر مرغ شب است
۱۳
خواهم اندر طلبت عمر به پایان آورد
۱۴
گر چه راهم نه به اندازهٔ پای طلب است
۱۵
هر قضایی سببی دارد و من در غم دوست
۱۶
اجلم می‌کشد و درد فراقش سبب است
۱۷
سخن خویش به بیگانه نمی‌یارم گفت
۱۸
گله از دوست به دشمن نه طریق ادب است
۱۹
لیکن این حال محال است که پنهان ماند
۲۰
تو زره می‌دری و پرده سعدی قصب است
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.