متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
سعدی · دیوان اشعار

غزل ۱۷۶

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
آن کیست کاندر رفتنش صبر از دل ما می‌برد
۲
ترک از خراسان آمدست از پارس یغما می‌برد
۳
شیراز مشکین می‌کند چون ناف آهوی ختن
۴
گر باد نوروز از سرش بویی به صحرا می‌برد
۵
من پاس دارم تا به روز امشب به جای پاسبان
۶
کان چشم خواب آلوده خواب از دیده ما می‌برد
۷
برتاس در بر می‌کنم یک لحظه بی اندام او
۸
چون خارپشتم گوییا سوزن در اعضا می‌برد
۹
بسیار می‌گفتم که دل با کس نپیوندم ولی
۱۰
دیدار خوبان اختیار از دست دانا می‌برد
۱۱
دل برد و تن درداده‌ام ور می‌کشد استاده‌ام
۱۲
کآخر نداند بیش از این یا می‌کشد یا می‌برد
۱۳
چون حلقه در گوشم کند هر روز لطفش وعده‌ای
۱۴
دیگر چو شب نزدیک شد چون زلف در پا می‌برد
۱۵
حاجت به ترکی نیستش تا در کمند آرد دلی
۱۶
من خود به رغبت در کمند افتاده‌ام تا می‌برد
۱۷
هر کو نصیحت می‌کند در روزگار حسن او
۱۸
دیوانگان عشق را دیگر به سودا می‌برد
۱۹
وصفش نداند کرد کس دریای شیرینست و بس
۲۰
سعدی که شوخی می‌کند گوهر به دریا می‌برد
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.