«عشق در مولوی و حافظ در مولوی»

یقول العشق یا صاحی تساکر و اغتنم راحی

مرا وامی است در گردن که بسپارم به عشقش جان

مرا گوید چه می نالی ز عشقی تا که راهت زد

ندارد پای عشق او دل بی‌دست و بی‌پایم

که آن خورشید بر گردون ز عشق او همی‌سوزد

میان روزه داران خوش شراب عشق در می کش

زهی در راه عشق تو دل بریان که من دارم

وگر در راه بازار غم عشقت خریدارم

ای عشق که کردستی تو زیر و زبر خوابم

با عشق همی‌گویم کای عشق ببر خوابم

با عشق در این پستی کردم طرب و مستی

گر بی‌دل و بی‌دستم وز عشق تو پابستم

تا از خود ببریدم من عشق تو بگزیدم

گوساله گرگینم گر عشق بنپرستم

تا عشق تو بگرفتم سودای تو پذرفتم

من با غم عشق تو خویشی و نسب دارم

وز آتش بر آتش از عشق لهب دارم

من فر دگر گیرم من عشق دگر دارم

ای عشق صلا گفتی می آیم بسم الله

بس بی‌سر و پا عشقی که عاشق و معشوقم

با شیره فشارانت اندر چرش عشقم

ای عشق که از زفتی در چرخ نمی‌گنجی

بی‌رنگ فرورفتم در عشق تو ای دلبر

زیر و زبر عشقم شمس الحق تبریز است

با مهر تو همرنگم با عشق تو هنبازم

در عشق سلیمانی من همدم مرغانم

هم عشق پری دارم هم مرد پری خوانم

هم ایمنی از عشقت وین فتنه و غوغا هم

بجز عشق به جز عشق دگر کار نداریم

بجز مهر به جز عشق دگر تخم نکاریم

یک لحظه بلانوش ره عشق قدیمیم

ما کافر عشقیم گر این بت نپرستیم

در عشق ز سه روزه وز چله گذشتیم

خاموش کز این عشق و از این علم لدنیش

ما آتش عشقیم که در موم رسیدیم

صد شعله ز عشق از گل گلزار برآریم

در عشق تو از عاقله عقل برستیم

با عشق جوان بخت تو پیریم و جوانیم

ما پیله عشقیم که بی‌برگ جهانیم

در اصبع عشقم چو قلم بیخود و مضطر

ساقی ز پی عشق روان است روانم

چون می ندهد عشق یکی لحظه امانم

در عشق دلداری مانند گلزاری

مگر من صورت عشق حقیقی

بیا ای عشق کاندر تن چو جانی