«عشق در مولوی و حافظ در مولوی»

ز تف آتش عشقت من دلسوز خموشم

به ره عشق خیالش چو قلاووز من آمد

عجب ای عشق چه جفتی چه غریبی چه شگفتی

تو چه پرسی که کدامی تو در این عشق چه نامی

ز جفای تو حزینم جز عشقت نگزینم

جز عشقت نپذیرم جز زلف تو نگیرم

علم عشق برآمد برهانم ز زحیرم

بشکست جام توبه چو شراب عشق خوردم

دو هزار ملک بخشد شه عشق هر زمانی

کمر و کلاه عشقش به دو کون مر مرا بس

شتر است مرد عاشق سر آن مناره عشق است

عشق گوید تو خمش باش به جان بفریبم

این ز عشق است که مغزم ز طرب خیره شده‌ست

یا چو بازی است که از عشق همی‌پراند

خیره از عشق ویم کز هوسش هر نفسی

هله ای عشق بیا یار منی در دو جهان

شحنه عشق چو با ماست ز کی پرهیزیم

هر زمان عشق درآید که حریفان چونید

همچو عشقیم درون دل هر سودایی

زود در گردن عشقش همه آونگ شویم

در رخ آینه عشق ز خود دم نزنیم

چونک در عشق خدا ملک سلیمان داریم

تا نگویی که در این عشق تو ما مختصریم

عشق از او غیب بینی خاک او نقش آدم

عشق مهمان شد بر این سوخته

آن ملولی دنبل بی‌عشقی است

خون شدم جوشیده در رگ‌های عشق

پیش نشترهای عشق لم یزل

من شهید عشقم و پرخون کفن

یا ز بوی شمس تبریزی ز عشق

بهر عشق شهریاری می کشم

عشق یزدان پس حصاری محکم است

کله‌های عشق را از خنب جان

قد ما شد پست اندر قد عشق

پهلوان عشق و یار احمدیم

ابرها آبستن از دریای عشق

ما ز ابر عشق هم آبستنیم

عشق ما را پشت داری می کند

دوش عشق شمس دین می باختیم

ماحضر با عشق او می ساختیم

که کند عشق عزیزش خوارم

دود عشق تو بود آثارم