«عشق در مولوی و حافظ در مولوی»

به عشق شمس تبریزی بده جان

که تا چون عشق او پاینده باشی

سلیمانی نکردی در ره عشق

برهنه شد ز صد پرده دل و عشق

ز دارالملک عشقم رخت بردی

تویی فرزند جان کار تو عشق است

چنین عشقی پدید آری به هر دم

بجز در عشق او تا سر نخاری

عزیزی بودم خوارم ز عشقت

بیامد جان که عذر عشق خواهد

در این مه عذر ما بپذیر ای عشق

اگر دریا ز عشق آگه نبودی

بلی گو نی مگو ای صورت عشق

خمش کن عشق خود مجنون خویش است

چرا کاهل شدی در عشقبازی

بیا ای جام عشق شمس تبریز

چو ناخن نیز نگذارد تو را عشق

قراری یابی آنگه بر لب عشق

که دل در عشق خوبی خوش عذاری

چو عشق آمد که جان با من سپاری

جمال عشق و روی عشق باری

ز جان برخاست ز آتش‌های عشقش

مبادا هیچ دل را زین چنین عشق

دل من رفت عشقت را بقا باد

بزی ای عشق بهر عاشقان را

مثال عشق پیدایی و پنهان

شراب عشق جوشانتر شرابی است

ز عشق گفت تو با خود بجنگم

و یا آن عشق چون خارا تو دیدی

وگر چه شد تنم در عشق زاری

چو اندربافت این جانم به عشقش

ای بسته بند عشق حقستت

کز عشق هزار دلگشا دیدی

دریای صفات عشق می‌جوشد

کز عشق به هر فسون نگشتی

ماییم ز عشق شمس تبریز

هم ناطق عشق هم خموشی

امروز حریف خاص عشقیم

بر بام دوید از سر عشق

ای داده تو عشق را به قدرت

یا عشق گزین که هر سه نقد است