«عشق در مولوی و حافظ در مولوی»

این شهسوار عشق قطاریق می‌رود

رو رو ورق بگردان ای عشق بی‌نشان

ای عشق این همه بشوی و تو پاک از این

ای میر مجلسی که تو را عشق نام گشت

ای دل فنا شدی تو در این عشق یا مگر

ای عشق کز قدیم تو با ما یگانه‌ای

عشق تو است فتنه و تو خود نشانه‌ای

هر دم دلم به عشق وی اندر حریصتر

هر دم ز عشق او دل من با سمتی

ای عشق پرده در که تو در زیر چادری

زین بر و بحر آن رسد آن سو که او ز عشق

کو خشک شد ز عشق دلارام آزری

ما کشت تو بدیم درودی به داس عشق

زیرا ندای عشق ز نی هست آتشی

بنواز سر لیلی و مجنون ز عشق خویش

بر فرق خاک آب روان کرد عشق او

در باغ عشق سرو روان است آن یکی

گر آفتاب عشق نبودیم چون زحل

ور بوی مصر عشق قلاوز نیستی

در عشق آفتاب تو همخرقه منی

والله که عاشقی و بگویم نشان عشق

آهن هستی من صیقل عشقش چو یافت

باد صبا سوی عشق این دو رسالت ببر

عشق شناس ای حریف در دل انسانیی

خواجه چرایی چنین کز تو رمد عشق دین

سینه پاکی که او گشت خوش و عشق خو

کز حرکت یافت عشق سر سراندازیی

عشق عجب غازییست زنده شود زو شهید

عشق من ای خوبرو رونق خوبان به تو

تا سوی بهرام عشق مرکب لاغر کشی

مصحف عشق تو را دوش بخواندم به خواب

آه که ندیدی هنوز بر سر میدان عشق

جان من از بحر عشق آب چو آتش بخورد

بر لب دریای عشق دیدم من ماهیی

از اثر شمس دینست این تبش عشق تو

جمله اجزای خاک هست چو ما عشقناک

شاد ز عشق رخش شادتر از جان پری

از پی این عشق اشک‌هاست روانه

عشق چو طاووس چون پرید شود دل

عشق گزین عشق بی‌حیات خوش عشق

دور بگردان که دور عشق تو آمد

نور دو عالم عشق قدیمی

ببرد عقل و دلم را براق عشق معانی

چو مهر عشق سلیمان به هر دو کون تو داری

چو خوان عشق کشی تو ز سنگ آب برآری