«عشق در مولوی و حافظ در مولوی»

ز عشق جیب دریدی در ابتدای جنونی

چو مهر عشق شکستم چه غم خورم ز حرونی

تو عشق جمله جهانی ولی ز جمله نهانی

به چشم عشق توان دید روی یوسف جان را

تو چشم عشق نداری تو مرد وهم و قیاسی

برادرم پدرم اصل و فصل من عشقست

که خویش عشق بماند نه خویشی نسبی

اگر خمش کنمی راز عشق فهم شدی

بگیر دامن عشقی که دامنش گرمست

به یاد عشق شب تیره را به روز آور

ز باغ عشق طلب کن عقیده شیرین

که عشق سلطنت است و کمال و خودکامی

پلنگ عشق چه ترسد ز رنگ و بوی جهان

شرابم آتش عشقست و خاصه از کف حق

به هر دلی که درآیی چو عشق بنشینی

غلام عشقم کو نقد وقت می‌جوید

به عشق گفت من و گفتنم درآوردی

یقین بدانک تو در عشق شاه مختصری

یقین شود که ز عشق خدای بی‌خبری

که دامنم بگرفته‌ست و می‌کشد عشقی

ز دست عشق کی جسته‌ست تا جهد دل من

چه عشق داد مرا فضل حق زهی روزی

که تا ز عشق نمایم تمام خوش کامی

زهی حلاوت و مستی و عشق و آسانی

چو جان نماند بر جاش عشق بنشانی

بیامدیم دگربار سوی آن عشقی

نیم به دولت عشق لب تو فردایی

به تشنگان ره عشق کرده سقایی

چو گشت عشق تو فصاد و اکحلم بگشاد

شبی که دررسد از عشق پیک بیداری

ز عشق و عقل ویست آن نه از سبکساری

زبون و دستخوش و عشوه می خوریم ای عشق

ز تف عشق تو سوزی است در دل آتش

ز عشق تابش خورشید تو به وقت طلوع

نگین عشق کاسیر ویند دیو و پری

به عهد عشق تو منسوخ شد گران جانی

ز دردمیدن عشقش دلم شکست آورد

که عشق را دم تندست و دل چو سرنایی

پریر رفتم سرمست تو به خانه عشق

بداد پندم استاد عشق از استادی

چو گشت عشق تو فصاد و اکحلم بگشاد