«عشق در مولوی و حافظ در مولوی»

در طریق عشق محراب ایاز

علم بودش چون نبودش عشق دین

عشق و ناموس ای برادر راست نیست

تا خنک گردد دل عشق ای سوار

عشق گردی عشق را دانی ذبال

قدر عشق گوش عشق گوشوار

مایه آنجا عشق و دو چشم ترست

عشق آمد توبهٔ او را بخورد

عشق قهارست و من مقهور عشق

این زمان در عشق و اندر دام تست

توبه کردم و عشق هم‌چون اژدها

لیک در وی بود مانده عشق شوی

عشق شوی و شهوت و حرصش تمام

والله از عشق وجود جان‌پرست

عامه را از عشق هم‌خوابه و طبق

کی بود پروای عشق صنع حق

عشق خود بر قلب‌زن بین ای مهان

هم فسانهٔ عشق‌بازان را بخوان

تا که داری عشق آن گوساله تو

از دلت در عشق این گوساله رفت

عشق باشد کان طرف بر سر دود

لاابالی عشق باشد نی خرد

یار کرد او عشق درداندیش را

عشق را در پیچش خود یار نیست

نه ز عشق رنگ و نه سودای بو

با کلیم حق و نرد عشق باخت

عشق مستسقیست مستسقی‌طلب

جمله شب با روی ماهش عشق باخت

عشق حق و سر شاهدبازیش

آن سرشتهٔ عشق رشته می‌کشد

وز هوا و عشق آن نور رشاد

عشق‌ورزی آن دریچه کردنست

حق به عشق خویش زنده‌ت می‌کند

زو حیات عشق خواه و جان مخواه

عشق صورت در دل شه‌زادگان

عشقشان بی‌پا و سر کرد و فقیر

پیش عشق و خنجرش حلقی کشید

هم کشیدش عشق از خطهٔ عرب

در شکار عشق و خشتی می‌زند

سر ببر تا عشق سر بخشد مرا

دین من از عشق زنده بودنست

گفت تا شاهیت در وی عشق کاشت

عشق ارزد صد چو خرقه کالبد

پس سقام عشق جان صحتست

با دو پا در عشق نتوان تاختن

نعره‌های عشق آن سو می‌زند