«خرابات در غزلیات»

در خرابات مست می گردم

در خرابات تا سحرگه دوش

ما خراباتیان سرمستیم

گر می نوشی تو در خرابات

خراباتست و ما سرمست و ساقی جام می بر دست

عزم کردم تا خرابات مغان

خراباتست و ما مست و خرابیم

خراباتست و می درجام و او معشوق می خواران

مستیم و خراب در خرابات

خراباتست و رندان مست و ساقی جام می بر دست

در خرابات مغان افتاده مست

در خرابات مغان مست و خراب افتاده‌ایم

در خرابات مغان مست و خراب

عاشقانه در خرابات مغان

در خرابات مغان مست خراب

عمری است که در کوی خرابات مقیمیم

خراباتست و ما سرمست و ساقی جام می بر دست

در خرابات مست می گردیم

در خرابات رند و سرمستیم

مستیم و خراب در خرابات

پیر خرابات عشق یار عزیز من است

گم گشته بودم از خود در گوشهٔ خرابات

به خرابات کنم دعوت رندان شب و روز

ساکن کوی خراباتم و سرمست مدام

در خرابات مغان مست و خراب

آمدم رندانه در کوی خرابات مغان

در گوشه خرابات عمری طواف کردم

در خرابات گرد گردیدم

خراباتست و رندان مست و سید ساقی مجلس

در خرابات چو کام دل خود می یابم

روز و شب گرد خرابات از آن می گردم

در خرابات مست می گردم

بندهٔ سید خراباتم

سبوکشی خرابات ، دولتی باشد

بندهٔ سید خراباتم