بخشها و شعرهای این اثر
زبور عجم
اقبال لاهوری
۱۴۲شعر۰بخش
۴۹خواندن شعر کامل ←۵۰خواندن شعر کامل ←۵۱خواندن شعر کامل ←۵۲خواندن شعر کامل ←۵۳خواندن شعر کامل ←۵۴خواندن شعر کامل ←۵۵خواندن شعر کامل ←۵۶خواندن شعر کامل ←۵۷خواندن شعر کامل ←۵۸خواندن شعر کامل ←۵۹خواندن شعر کامل ←۶۰خواندن شعر کامل ←۶۱خواندن شعر کامل ←۶۲خواندن شعر کامل ←۶۳خواندن شعر کامل ←۶۴خواندن شعر کامل ←۶۵خواندن شعر کامل ←۶۶خواندن شعر کامل ←۶۷خواندن شعر کامل ←۶۸خواندن شعر کامل ←۶۹خواندن شعر کامل ←۷۰خواندن شعر کامل ←۷۱خواندن شعر کامل ←۷۲خواندن شعر کامل ←
انجم بگریبان ریخت این دیدهٔ تر ما را
زبور عجم
خاور که آسمان بکمند خیال اوست
زبور عجم
فرصت کشمکش مده این دل بی قرار را
زبور عجم
جانم در آویخت با روزگاران
زبور عجم
به تسلئی که دادی نگذاشت کار خود را
زبور عجم
بحرفی می توان گفتن تمنای جهانی را
زبور عجم
چند بروی خودکشی پردهٔ صبح و شام را
زبور عجم
نفس شمار به پیچاک روزگار خودیم
زبور عجم
به فغان نه لب گشودم که فغان اثر ندارد
زبور عجم
ما که افتنده تر از پرتو ماه آمده ایم
زبور عجم
ای خدای مهر و مه خاک پریشانی نگر
زبور عجم
’شاخ نهال سدره ئی خار و خس چمن مشو»
زبور عجم
دو عالم را توان دیدن بمینائی که من دارم
زبور عجم
بر خیز که آدم را هنگام نمود آمد
زبور عجم
مه و ستاره که در راه شوق هم سفرند
زبور عجم
درون لاله گذر چون صبا توانی کرد
زبور عجم
اگر به بحر محبت کرانه می خواهی
زبور عجم
زمانه قاصد طیار آن دلآرام است
زبور عجم
دگر ز ساده دلیهای یار نتوان گفت
زبور عجم
خرد از ذوق نگه گرم تماشا بود است
زبور عجم
غلام زنده دلانم که عاشق سره اند
زبور عجم
لاله این چمن آلودهٔ رنگ است هنوز
زبور عجم
تکیه بر حجت و اعجاز و بیان نیز کنند
زبور عجم
چو موج مست خودی باش و سر بطوفان کش
زبور عجم
