متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
سعدی · بوستان

حکایت

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
قضا را من و پیری از فاریاب
۲
رسیدیم در خاک مغرب به آب
۳
مرا یک درم بود برداشتند
۴
به کشتی و درویش بگذاشتند
۵
سیاهان براندند کشتی چو دود
۶
که آن ناخدا ناخدا ترس بود
۷
مرا گریه آمد ز تیمار جفت
۸
بر آن گریه قهقه بخندید و گفت
۹
مخور غم برای من ای پر خرد
۱۰
مرا آن کس آرد که کشتی برد
۱۱
بگسترد سجاده بر روی آب
۱۲
خیال است پنداشتم یا به خواب
۱۳
ز مدهوشیم دیده آن شب نخفت
۱۴
نگه بامدادان به من کرد و گفت
۱۵
عجب ماندی ای یار فرخنده رای؟
۱۶
تو را کشتی آورد و ما را خدای
۱۷
چرا اهل دعوی بدین نگروند
۱۸
که ابدال در آب و آتش روند؟
۱۹
نه طفلی کز آتش ندارد خبر
۲۰
نگه داردش مادر مهرور؟
۲۱
پس آنان که در وجد مستغرقند
۲۲
شب و روز در عین حفظ حقند
۲۳
نگه دارد از تاب آتش خلیل
۲۴
چو تابوت موسی ز غرقاب نیل
۲۵
چو کودک به دست شناور برست
۲۶
نترسد وگر دجله پهناورست
۲۷
تو بر روی دریا قدم چون زنی
۲۸
چو مردان که بر خشک تردامنی؟
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.