متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
عطار · منطق‌الطیر

حکایت مردی که صورت افلاک بر تختهٔ خاک میکشید

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
دیده باشی کان حکیم بی خرد
۲
تخته‌ای خاک آورد در پیش خود
۳
پس کند آن تخته پر نقش و نگار
۴
ثابت و سیاره آرد آشکار
۵
هم فلک آرد پدید و هم زمین
۶
گه بر آن حکمی کند گاهی برین
۷
هم نجوم و هم برون آرد پدید
۸
هم افول و هم عروج آرد پدید
۹
هم نحوست، هم سعادت برکشد
۱۰
خانهٔ موت و ولادت برکشد
۱۱
چون حساب نحس کرد و سعد از آن
۱۲
گوشهٔ آن تخته گیرد بعد از آن
۱۳
برفشاند، گویی آن هرگز نبود
۱۴
آن همه نقش و نشان هرگز نبود
۱۵
صورت این عالم پر پیچ پیچ
۱۶
هست همچون صورت آن تخته هیچ
۱۷
تو نیاری تاب این، کنجی گزین
۱۸
گرد این کم گرد و در کنجی نشین
۱۹
جملهٔ مردان زنان اینجا شدند
۲۰
از دو عالم بی‌نشان اینجا شدند
۲۱
چون نداری طاقت این راه تو
۲۲
گر همه کوهی نسنجی کاه تو
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.