غزل شمارهٔ ۴۱۷
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
ای گل آبدار نوروزی
۲
دیدنت فرخی و فیروزی
۳
ای فروزنده از رخانت جان
۴
آتش عشق تا کی افروزی
۵
دل بدخواه سوز اندر عشق
۶
چونکه دلهای عاشقان سوزی
۷
از لب آموز خوب مذهب خوب
۸
از دو زلفین چه تنبل آموزی
۹
ای دریده دل من از غم عشق
۱۰
زان لب چون عقیق کی دوزی