غزل ۲۴۵
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
ما در مقام صبر فشردیم گام خویش
۲
یک گام آن‌طرف ننهیم از مقام خویش
۳
این مرغ تنگ حوصله را دانه‌ای بس است
۴
صیاد ما به دانه چه آراست دام خویش
۵
فارغ نشین که حسن به هر جا که جلوه کرد
۶
مخصوص هیچکس نکند لطف عام خویش
۷
دل شد کبوتر لب بامی که سد رهش
۸
سازند دور و باز نشیند به بام خویش
۹
وحشی رمیده‌ایست که رامش کسی نساخت
۱۰
آهوی دشت را نتوان ساخت رام خویش