غزل شمارهٔ ۱۶۶
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
رخ به زلف سیاه می‌پوشد
۲
طره زیر کلاه می‌پوشد
۳
عارض او خلیفهٔ حسن است
۴
از پی آن سیاه می‌پوشد
۵
یوسفان را به چاه می‌فکند
۶
وز جفا روی چاه می‌پوشد
۷
بر در او ز های و هوی بتان
۸
نالهٔ داد خواه می‌پوشد
۹
آهوان را به سبزه می‌خواند
۱۰
دام زیر گیاه می‌پوشد
۱۱
حال خاقانی ارچه می‌داند
۱۲
آب خود زیر کاه می‌پوشد