متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
اوحدی · دیوان اشعار

غزل شمارهٔ ۱۳۶

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
گو: هر که در جهان به تماشا روید و گشت
۲
ما را بس این قدر که: به ما دوست بر گذشت
۳
تا او ز نقش چهرهٔ خود پرده بر گرفت
۴
ما نقش دیگران ز ورق کرده‌ایم گشت
۵
وقتی ز خلق راز دل خود نهفتمی
۶
اکنون نمی‌توان، که ز بام او فتاد تشت
۷
انصاف داد عقل که: در بوستان حسن
۸
دست زمانه بهتر ازین شاخ گل نکشت
۹
با دوست هر کجا که نشینی تفرجست
۱۰
خواهی میان گلشن و خواهی کنار دشت
۱۱
روزی شنیدمی به تکلف حدیث خلق
۱۲
عشق آمد، آن حدیث به یک باره در نوشت
۱۳
آسان بود به سوی کسان رفتن، اوحدی
۱۴
اندیشه کن که: گم نشوی وقت بازگشت
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.