متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
اوحدی · دیوان اشعار

غزل شمارهٔ ۱۸۲

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
بمیرم چشم مستت را که جانم زنده می‌دارد
۲
دلم را با خیال خود به جان با زنده می‌دارد
۳
به نقد اندر بهشتست آنکه در خلوت سرای خود
۴
چنان شاخ گل و سرو سهی نازنده می‌دارد
۵
دعای عاشقان تست در شبهای تنهایی
۶
که روز دولت حسن ترا پاینده می‌دارد
۷
ز چشمت مردمی دیدیم و از روی تو نیکویی
۸
ولی زلف سیه کار تو ما را زنده می‌دارد
۹
مباد، ای اوحدی، هرگز ترا با خسروان کاری
۱۰
غلام لعل شیرین شو، که نیکو بنده می‌دارد
۱۱
مرا بس باشد این دولت که آن مهروی هر صبحی
۱۲
دلم را همچو روی خویشتن فرخنده می‌دارد
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.