متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
اوحدی · دیوان اشعار

غزل شمارهٔ ۲۱۱

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
چون گره بر سر آن زلف دو تاه اندازد
۲
مشک را خوارتر از خاک به راه اندازد
۳
اگر آن چاه زنخدان به سر کوچه برد
۴
ای بسا دل! که در آن کوچه به جاه اندازد
۵
نظر زهره کند، خنجر مریخ زند
۶
نور خورشید دهد، پرتو ماه اندازد
۷
چشم آن ترک سپاهی به هزیمت ببرد
۸
ناوک غمزه چو در قلب سپاه اندازد
۹
گر گواهیش بیارم که: مرا زلف تو کشت
۱۰
حسن او لرزه بر اندام گواه اندازد
۱۱
تیر هجرم به جگر در زد و اندیشه نکرد
۱۲
که دلم در پی او ناوک آه اندازد
۱۳
اوحدی، دیده مدوز از رخ او، عیبی نیست
۱۴
گر گدایی نظری بر رخ شاه اندازد
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.