متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
خواجوی کرمانی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۳۵

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
آن ماه مهر پیکر نامهربان ما
۲
گفت ای بنطق طوطی شکرستان ما
۳
وقت سحر شدی بتماشای گل بباغ
۴
شرمت نیامد از رخ چون گلستان ما
۵
در باغ سرو را ز حیا پای در گلست
۶
از اعتدال قد چو سرو روان ما
۷
برگ بنفشه کز چمن آید نسیم او
۸
تابیست از دو سنبل عنبر فشان ما
۹
آب حیات کز ظلماتش نشان دهند
۱۰
آبیست پیش کوثر آتش نشان ما
۱۱
مائیم فتنه‌ئی که در آخر زمان بود
۱۲
ور نی کدام فتنه بود در زمان ما
۱۳
بنمود چشم مست و بر مزم عتاب کرد
۱۴
کاخر چنین بود غمت از ناتوان ما
۱۵
در باغ وصل اگر نبود چون تو بلبلی
۱۶
کم گیر پشه‌ئی ز همای آشیان ما
۱۷
میکرد در کرشمه به ابرو اشارتی
۱۸
یعنی گمان مبر که کشد کس کمان ما
۱۹
کس با میان ما نکند دست در کمر
۲۰
الا کمر که حلقه شود برمیان ما
۲۱
خواجو اگر چه در سر سودای ما رود
۲۲
تا باشدش سری سر او و آستان ما
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.