متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
خواجوی کرمانی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۷۲

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
ایکه از باغ رسالت چو تو شمشاد نخاست
۲
کار اسلام ز بالای بلندت بالاست
۳
شکل گیسوی و دهان تو بصورت حامیم
۴
حرف منشور جلال تو بمعنی طاهاست
۵
شب که داغ خط هندوی تو دارد چو بلال
۶
دلش از طره عنبرشکنت پر سود است
۷
زمزم از خجلت الفاظ تو غرق عرقست
۸
مروه از پرتو انوار تو در عین صفاست
۹
هر که او مشتریت گشت زهی طالع سعد
۱۰
وانک در مهر تو چون ماه بیفزود بکاست
۱۱
پیش آن سنبل مشکین عبیر افشانت
۱۲
سخن نافهٔ تاتار نگویم که خطاست
۱۳
در شب قدر خرد با خم گیسویت گفت
۱۴
«ایکه از هر سر موی تو دلی اندرو است
۱۵
از تو موئی بجهانی نتوان دادن از آنک
۱۶
«یک سر موی ترا هردو جهان نیم بهاست »
۱۷
قطره‌ئی بخش ز دریای شفاعت ما را
۱۸
کاب سرچشمهٔ مهرت سخن دلکش ماست
۱۹
در تو بستیم بیک موی دل از هر دو جهان
۲۰
که بیک موی تو کار دو جهان گردد راست
۲۱
مکن از خاک درخویش جدا خواجو را
۲۲
که بود خاک ره آنکس که ز کوی تو جداست
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.