متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
خواجوی کرمانی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۷۴

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
گر نه مرغ چمن از همنفس خویش جداست
۲
همچو من خسته و نالنده و دل ریش چراست
۳
آن چه فتنه‌ست که در حلقه رندان بنشست
۴
وین چه شورست که از مجلس مستان برخاست
۵
گر از آن سنبل گلبوی سمن فرسا نیست
۶
چیست این بوی دلاویز که با باد صباست
۷
تا برفتی نشدی از دل تنگم بیرون
۸
گر چه تحقیق ندانم که مقام تو کجاست
۹
شادی وصل نباید من دلسوخته را
۱۰
اگرش این همه اندوه جدائی ز قفاست
۱۱
بوصال تو که گر کوه تحمل بکند
۱۲
این همه بار فراق تو که برخاطر ماست
۱۳
محمل آن به که ازین مرحله بیرون نبرم
۱۴
که ره بادیه از خون دلم ناپیداست
۱۵
به رضا از سر کوی تو نرفتم لیکن
۱۶
ره تسلیم گرفتم چو بدیدم که قضاست
۱۷
چه بود گر به نمی نامه دلم تازه کنی
۱۸
چه شود گر به خمی خامه کنی کارم راست
۱۹
گر دهد باد صبا مژدهٔ وصلت خواجو
۲۰
مشنو کان همه چون درنگری باد هواست
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.