متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
خواجوی کرمانی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۲۹

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
لب شیرین تو هر دم شکر انگیزترست
۲
زلف دلبند تو هر لحظه دلاویزترست
۳
برسرآمد ز جهان جزع تو در خونخواری
۴
گر چه چشم من دل سوخته خونریزترست
۵
ایکه از تنگ شکر شور برآورد لبت
۶
هر زمان پسته تنگت شکر آویزترست
۷
همچو سرچشمهٔ نوش تو ز بهر سخنم
۸
چشمم از درج عقیقت گهر انگیزترست
۹
نشنود پند تو ای زاهد تردامن خشک
۱۰
هرکش از درد مغان دامن پرهیزترست
۱۱
آتشست این دل شوریده من پنداری
۱۲
زانکه هر چند که او سوخته تر تیزترست
۱۳
تا هوای گل رخسار تو دارد خواجو
۱۴
هر شب از بلبل دلسوخته شب خیزترست
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.