متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
خواجوی کرمانی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۳۰

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
بیمار چشم مست تو رنجور خوشترست
۲
لفظ خوشت ز لؤلؤ منثور خوشترست
۳
عکس رخ تو در شکن طرهٔ سیاه
۴
از نور شمع در شب دیجور خوشترست
۵
صحبت خوشست لیکن اگر نیک بنگری
۶
جادوی ناتوان تو رنجور خوشترست
۷
بشکن خمار من بلب لعل جان‌فزای
۸
کان چشم مست تست که مخمور خوشترست
۹
مشنو که روضه بی می و معشوق خوش بود
۱۰
زیرا که نالهٔ دهل از دور خوشترست
۱۱
عشرت خوشست خاصه در ایام نوبهار
۱۲
لیکن بدور دختر انگور خوشترست
۱۳
در پای گل ترنم بلبل خوشست لیک
۱۴
آواز چنگ و نغمهٔ طنبور خوسترست
۱۵
منظور اگر نظر بودش با تو خوش بود
۱۶
اما نظر بطلعت منظور خوشترست
۱۷
گفتم کمند زلف تو معذورم ار کشم
۱۸
در تاب رفت و گفت که معذور خوشترست
۱۹
خواجو کنونکه موکب سلطان گل رسید
۲۰
بستان خوشست و مجلس دستور خوشترست
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.